Tak już mam, że lubię książki o książkach. Nie tylko wszelkie opracowania i eseje, także powieści, których bohaterowie czytają, mają duże domowe biblioteczki itd.
A po niedawnym spotkaniu z Justyną Sobolewską mam zawsze pod ręką "Książkę o (nie)czytaniu" i "Ex libris" (Anne Fadiman). Czytam o czytaniu, o powrotach do lektur sprzed lat...
Jak fajnie pisała o tym Pruszkowska!
Stąd był już tylko krok do wyszperania z regału powieści o, jak mi się wydaje, najbardziej zaczytanej rodzinie w historii polskiej literatury popularnej. 🙂
Otwieram ją zwykle w dowolnym miejscu...
Tym razem padło na książki i obiady:
.
"Matka usiłowała zrobić ze swego domu normalny dom rodzinny, ale jej się to nie udawało, bo była w nim „mniejszością narodową”.
- To nie dom, ale publiczna czytelnia - użalała się zwykle przed swoimi siostrami, narzekając na nasze obyczaje, które, pomimo jej sprzeciwu, kwitły sobie spokojnie.
Trudno jej się dziwić, jeżeli na przykład obiad i kolacja, jedyne momenty zgromadzające rodzinę dwa razy na dzień, wyglądały mniej więcej tak.
Na wołanie Matki:
- Obiad na stole! - z trzech miejsc w naszym mieszkaniu podnosiły się trzy lunatycznie zaczytane postacie i doczytując jeszcze ostatnie zdania w drodze zdążały do stołu. Każdy siadał na swoim zwykłym miejscu i powstawało krótkie zamieszanie o cukiernice, solniczki i inne podstawki pod trzy książki. Ojciec, jako najsilniejszy, zdobywał zawsze dla siebie cukierniczkę. My z Aliną wyrywałyśmy sobie talerz z chlebem, po cukiernicy najlepsze na stole oparcie. Ojciec, który zawsze przy obiedzie był w najciekawszym miejscu i któremu nasze jazgotanie przeszkadzało, uciszał nas przyjacielskimi klapsami. I wtedy zapadała błoga cisza, i „słychać było tylko smakowite siorpanie”. Nasza trójka z nosami w książkach łykała to, co znalazło się na talerzach, nie bardzo zwracając uwagę na ilość i jakość posiłku.
Co jakiś czas Matka buntowała się i zaczynał się tak zwany ,,monolog Hamleta”.
Stwierdzała, że zupełnie nie jest potrzebna w naszym domu, niepotrzebnie gotuje i niepotrzebnie się stara, ażeby przygotować posiłki zdrowe i smaczne, bo my i tak nigdy nie zwrócimy na to uwagi i nie potrafimy jej poświęcenia ocenić. Potem atakowała książki i stwierdzała, że, zawsze zaczytani, nie zwracamy na Matkę uwagi, że się z nią nie liczymy, nigdy z nią nie rozmawiamy i tak dalej, i tak dalej...
Ojciec w takich momentach przerywał Matce i przyznawał rację nie pozwalając jej się za bardzo rozżalić. Odkładał swoją książkę i kazał nam przerwać czytanie, ku naszej złości. Oznajmiał też głosem pełnym zapału:
- No to dziś sobie porozmawiamy przy stole!
Matka uśmiechała się życzliwie, czekając na dalszy ciąg.
Po minie Ojca widać było, że rozpaczliwie szuka tematu do rozmowy, w końcu z rozjaśnioną twarzą oznajmiał:
- Właśnie Szwedzi oblegają jeszcze Częstochowę, a Kmicic przeprowadza króla przez góry... - tu przerywał, bo nie bardzo wiedział, co dalej powiedzieć.
Więc Alina i ja, chcąc mu przyjść z pomocą, ratowałyśmy sytuację po naszemu.
- Boryna na wycug do Antka nie pójdzie - oznajmiała Alina.
A ja dorzucałam ni w pięć, ni w dziewięć:
- Na ślub Alżusi Bohatyrowiczówny Witold sprowadził Martę Korczyńską.
Matka wzruszała ramionami na te próby zawiązania rozmowy po naszemu i bez jednego słowa podawała drugie danie."
Maria Pruszkowska: "Przyślę Panu list i klucz". Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1972, s. 12 i 13
Przyznaję bez bicia, że lubię czytać przy jedzeniu. 🙂
Ten tekst zamieściłam wcześniej na Facebooku i na Instagramie
Komentarze
Prześlij komentarz